Trzy pierścienie

Biorąc pod uwagę wszystkie te informacje, możemy określić strukturę cząsteczki na każdym etapie jej powstawania. Jednym z naszych najprostszych aktywnych elementów była cząsteczka składająca się z łańcucha trzech pierścieni benzenowych, z nakładającymi się orbitalami. Połączenia między pierścieniam i były na tyle słabe, aby lekkie skręcenia osłabiały lub wzmacniały sprzężenie między orbitalami. Brakowało nam jedynie mechanizmu kontroli stopnia skręcenia mielibyśmy wtedy cząsteczkę z kontrolowanym przepływem prądu elektrycznego, czyli przełącznik. Do środkowego pierścienia benzenowego dodaliśmy grupy N02 i NH2 wystające z łańcucha z przeciwległych stron pierścienia. Asymetryczna konfiguracja zmieniła kształt chmury elektronowej, czyniąc cząsteczkę bardzo podatną na pole elektryczne skręcające ją wokół osi. Otrzymaliśmy w ten sposób element aktywny: napięcie polaryzujące wywołuje pole elektryczne skręcające cząsteczkę, umożliwiając przepływ przez nią prądu. Po usunięciu napięcia (tzn. przy jego zerowej wartości) cząsteczka się prostuje i prąd przestaje płynąć.